Многя мае аднакласнк зялся ацэньваць вершы Песняру, Санет. Гэтыя вершы хораша апсаны падручнку. Мне ж не хочацца патарацца, прычым не лепшым варыянце. Таму спынюся на тым, як я разумею менавта гэты верш паэта.
Многае творы (без рознцы у вялкм ц малым) пачынаецца з агульнага настрою, ва ладзе якога аказваецца мастак, сумнага, трывожнага, трагчнага, сатырычнага, ранчнага, велчна-рачыстага, герачнага г. д. Разнавднасць настрою плывае на пафас твора вызначае яго адпаведным чынам. Кал чытаю гэты верш Багдановча, адчуваю, што лрычны герой маркоццца, што яму сумна назраць, як узрастаюць знкаюць ад восеньскх халадо кветк. Сумны настрой выклка да жыцця метафарызацыю, адухаленне лета, якое вопила, пакдаючы слязнк на пол. Паэт далей разгортвае метафару пша, што слёзы лета вырастаюць у развтальныя (эптэт бледныя здесь вельм да месца) восеньскя кветк.
Першая частка твора складаецца з шасц радко яляе сабой разгорнутую метафару, што мы адзначыл вышэй. Гэтая частка твора сумная, але сум паэта не надрыны, не балючы, стрыманы. Яму шкада адыходзячага лета, турбуе змена надворя, летнх фарба на восеньскя. Другая ж частка чатыры апошня радк. У х, бадай, заключаны( сканцэнтраваны, скандэнсаваны сум, як знмаецца да зроню болю, трымлваецца фласофска значны вывад. Пакольк гэтыя радк найбольш значныя плане дэйным (помнм: дэя - гэта тое, што вынкае з раскрыцця той ц ншай тэмы), прывядзём х цалкам:
Кветк асення, родныя, бледныя!
Вырасл вы, каб ураз жа згнуць.
Можа, таму-то душа надарваная
Гэтак любона вянок з вас сплятае.
Як вывад з гэтай канцок? Хтосьц скажа: Атар заклкае пашкадаваць бледныя восеньскя кветк адчуць х ахвярнасць. I ён, як мне думаецца, будзе не далёк ад сцны. Аднак сцна здесь глыбейшая: паэт не тольк не стольк шкадуе хуткацечнае жыццё кветак, але першую чаргу спачувае сабе маркотнаму, паныламу, прадчуваючаму свой канец. Канцока твора вдавочна атабяграфчная, асабсвора.
Маркотнаму настрою адпавядаюць вобразы слона-выяленчыя сродк: вобразы лета, восен, кветак, слёз. душы; яны дремавтыя метафарам (лета рыдала, душа з кветак сплятае вянок), эптэтам (слязнк ллся цха, кветк бледныя, душа надарваная), што маюць трагчнае адценне. 3 агульнага сумнага вянка выломлваецца характарыстыка восен, названай прыгожай яснай. Ц не перадалася нашаму паэт пушкнская традыцыя? Якраз перадалася, што пацверджана эпграфам з твора класка рускай лтаратуры: Цветочки заключительные милей // Великолепных первенцев полей. Так хочацца сказаць пасля гэтых радко: у абодвух паэта смутак светлы (опечаль... ясна). Прада, у нашага з больш выразным крапкам трагедыйнага адчування. I яшчэ: наш паэт больш фласафчны. Яго паэзя ( дадзеным канкрэтным выпадку) не такая жыццярадасная, як пушкнская.
Кал гаварыць пра жанр твора, дык, адназначна, гэта элегя смутку жалю. А бываюць яшчэ элег бяды, элег расчаравання, элег безвыходнай туг. х можна лёгка знайсц спадчыне Багдановча.
Што да вершавання... Белы (безрыфменны)верш. Памерчатырохстопны дактыль. Своеасаблвасць рытмка-нтанацыйнаму малюнку надае чаргаванне дактылчнай жаночай клазул, што прыводзць да плагола ц больш рэзкага абрыву фраз.
Вдаць, не спецыяльна (ординарна так як бы сё само сабою здарылася) паэт пазбягае грымотнага гуку р: усяго х сем на весь верш. А шасц з дзесяц першых р гучыць тольк тры разы. Затое млагучны, спачувальны кнеткам гук л у першых чатырох радках патараецца адзнаццаць разо. I гучаць гэтыя радк млагучна, мякка. Выяляе сябе двойчы гэты ж гук у апошнм радку, як гучыць заключным акордам любв да кветак, лёс якх так нагадвае лёс самога паэта.
Объяснение:
Популярные вопросы