Кузьма Чорны Настечка краткий пересказ

Насцечка — галоўная гераіня аповесці К. Чорнага «Насцечка». Яна вельмі акуратная, сціплая.

Па характары — рашучая, аптымістычная, смелая. Вось як апісвае сваю гераіню К. Чорны: «...бойкая і рухавая дзяўчынка, белатварая, з густымі валасамі, якія роўна ляжалі на яе галаве пад грабянцом. Да самых халадоў яна прыходзіла ў школу ў шарсцяной кофтачцы, інэрай, у карычневыя палоскі, а калі стала халадней, — пачала надзяваць на кофтачку чорнае ватовае паліто з простым бобрыкавым каўняром і вузенькім суконным паяском».

Дзяўчынку адразу палюбілі ў класе. Пачалі называць яе ласкава Насцечка. Яна добра вучылася, паважала сваіх аднакласнікаў, была простая, ніколі не выстаўляла сябе. Насцечка вельмі любіла свайго дзеда. Калі дзед захварэў, дзяўчынка ўзваліла на свае плечы ўсе гаспадарчыя клопаты: бегала ў магазін, паліла ў печы, варыла есці. Яна паводзіла сябе як дарослая гаспадыня, нікому не скардзілася і не прасіла дапамогі.

Насцечка любіла прыроду, захаплялася яе прыгажосцю, адчувала, «як шум ветру за акном пераходзіць у ціхую музыку, расплываецца ў штосьці невыразнае».

Насцечка адчувала сваю годнасць, магла пастаяць за сябе. За гэта яе ненавідзеў Серж — адзіны Насцечкін вораг.

Мне спадабалася гэта гераіня аповесці К. Чорнага. Яе можна было б узяць у сяброўкі. Такія людзі, як Насцечка, могуць быць сапраўднымі сябрамі, ніколі не падвядуць. Слушна заўважыла Насцечкава маці: «Дружба робіць вялікія справы. I ў няшчасці, і ў радасці без дружбы чалавеку нельга быць...»

Объяснение:

искусство это когда рисуют один из видов исскуства. виды исскуства: д.п.и., скульптура, архитектура, графика и живопись.а искусство это когда рисуют один из этих видов.

хлестаков-обычный чиновник,коих в то время можно было встрерить в любом городе.он растрачивал свою жизнь на развлечения и повышения в карьерной лестнице. но мало что у него получается и он решает уехать в деревню. вообще,он был человеком склонным к риску и любителем нового. случай выдался для него замечательный-его приняли за ревизора. лжи его не было границ. лгал он так,что ложь вызывала больше доверия,чем правда. по началу может сложиться ошибочное мнение,что он наивен.да разве же он наивен? нет,он быстро входит в суть происходящего и даже,когда в разговоре с марьей антоновной он чуть было не проговаривается,то и тут находит выход.он способен принять роль любую. в данном же случае чиновники сами жаждали быть обманутыми,что он и выполнил.