Водгук на апавяданне ивана грамовича "воблаки"

закрыть или

нечаканая сустрэча на дзень нараджэння мне бацькі падарылі сабаку. а жывёлы маюць патрэбу ў даглядзе, таму ў мае абавязкі ўваходзіла гуляць з сабакам раніцай і ўвечары. цёплым летнім вечарам мы з адным, так клікалі маю сабаку, ішлі сцяжынкай ў гарадскім парку. на пляцоўцы для жывёл ужо не было нікога. сябрук весела бегаў каля мяне, а затым раптам насцярожыўся - і пабег у процілеглы бок, дзе пачаў весела гаўкаць. цікаўнасць прымусіла і мяне падысці туды, дзе весела круціў хвосцікам дружек. калі я падышоў і спрабаваў разглядзець, што ж ўбачыла пад кустом мой сабака, то адчуў, што нешта драпае мне нагу. я апусціў вочы да ног і ўбачыў, як па штаніне караскаўся спалоханы маленькі кацяня. яно ўцякло ад сабакі і прасіла абароны ў мяне. я ўзяў кацяняці на рукі, палашчыць і супакоіў яго. кацяня прыемна замурчало. дадому мы вярнуліся ўтрох.

: ) : ) : ) : ) : ) : ) : ) : ) : ) : )

вада яе так шмат і так мала часам мы яе не цэнім очкень часта мы забруджваць нашу каштоўную ваду .. а як? вось напрыклад маім машыны каля возера / ракі ці заводы яны вельмі часта зліваюць ўсю брудную ваду ў ракі / возера вада гэта прыгажосць зямлі! мы павінны берагчы ваду!