Хикэя дуслар белэн коннэр кунелле утэ бэйлеклэр кергэн

Дуслар-ин яын кешелэр алар. мин аларга шатлыкларымны ,кайгыларымны сойли алам. дуслары белэн бик куп кызыклы вакыйгалар була. сезгэ шунын берсен сойлэп китэсем килэ.бу вакыйга минем дустым - азат белэн булды азат бүген соң уянды. тиз генә юынды, ашады да, китапларын сумкасына тутырып, мәктәпкә йөгерде. дәресләр башланган иде инде. азат сыйныфка йөгереп керде, дәресе бара икән. классташлары азатка гаҗәпләнеп карадылар. “тагын соңга калдың, бу юлы ни булды? ” – дип сорады укытучы. азат башта каушап калды, тынычлангач, гаҗәеп бер вакыйга сөйләде. – мин мәктәпкә бара идем. күрәм, агачта кечкенә генә бер песи утыра. агач төбендә исә бер кызчык елап басып тора. мин тиз генә агач башына менеп, песи коткардым. шуннан соң юл аша чыгарга теләгән идем, ә анда зур сумкалар күтәреп басып торган әбине күрдем. ул миннән юл аркылы чыгарырга ярдәм сорады. аңа да ярдәм иттем, әмма шулвакыт үземнең мәктәпкә соңга калганымны аңладым. – соңыннан ни булды? – дип сорады укытучы. – мин парк аша гына, турыдан чыгарга булдым. паркта караңгы иде. беркем дә күренми. шунда көтелмәгән хәл булды. паркта миңа чит планетадан килгән кешеләр очрады. шунда бөтен класс кычкырып көлеп җибәрде. – нинди кызык вакыйга! шуннан тагын ниләр булды? – дип елмайды укытучы. шулчак әнисе тавышына уянып китте малай. башта ул берни аңламыйча торды. төш кенә күргән икән бит азат. ул сәгатькә карады. аһ, сәгать уклары 8гә якынайган икән инде! дәресләрен әзерләмәгәнен дә онытып, иртәнге ашын да ашап тормыйча, малай мәктәпкә йөгерде. мәктәптә соңга калганын ничек аңлатыр инде хә без дусларым белэн уйнарга , саф-хава суларга чыгабыз , алар белэн гел кунелле. минемчэ ,дуслары булган кеше бик бэхетле кеше ул , чонки дуслар белэн гел кунелле!

нужно ли в жизни сочувствие ? на этот вопрос любой  ответит: «да,конечно».  у каждого человека есть сердце, которое рождает сочувствие. сочувствие – это такое чувство, когда ты выражаешь свою печаль.

многие люди сочувствуют бездомным животным.а некоторые выражают сострадание, то есть, помимо сочувствия, ещё пытаются им . к примеру, бездомных животных люди везут в приют или берут к себе домой. но люди не только к животным выражают сочувствие, но и к близким друзьям,лбимым,родственникам. как бы человек ни старался не обращать внимания, у него в душе всё равно грусть.

мне бы хотелось,чтобы таких людей было много.и что бы не только им сочувствовали,но и радовались их успехам.веди как говорил оскар уайльд "все сочувствуют несчастьем своих друзей,и лишь немногие радуются их успехам"