2. Охарактеризуйте персонажей, выявляя отношение к герою произведения других персонажей, объясните взаимоотношения персонажа с общественным окружением. (Хамелеон)

эта пословица о том, что радость не должна быть бесконечной, нельзя веселиться и думать только о себе, а в беде нужно всегда надеяться и верить в лучшее, никогда не вешать нос, ну и конечно же не унывать.

головний герой твору вольтера змусив мене задуматись над тим як потрібно насправді кохати,та що потрібно віддати дуже велику ціну за справжне кохання.а кохав простак він сент-ів.та насправді вона віддала дуже велику ціну зараді нього.

в начале 1-й главы о герое сообщается через описание его "довольно красивой рессорной небольшой брички", в какой обычно "ездят которых называют средней руки. поскольку сам чичиков по своей натуре достаточно скрытен ("о себе приезжий избегал много говорить", за него больше говорят принадлежащие ему вещи.бричка чичикова, ставшая объектом внимания мужиков, - важная "деталь-предмет". ей оказывается возможным сюжет путешествия; в результате столкновения брички с каретой павел иванович встречает губернаторскую дочку; иногда это средство передвижения как бы наделяется собственной волей, едет своей дорогой и даже вываливает ездока в непролазную грязь; бричка оказывается неисправной, когда на ней надо быстро покинуть город; с образом брички связан и мотив дороги, превращающейся в путь, по которому летит детали быта чичикова осознать, что он тоже мертвая душа, и сгубила его особенная болезнь - приспособленчество, хищничество, предприимчивость во имя личного обогащения. деньги он хочет потратить не на пользу общества, а на "тонкие голландские рубашки", "особенный сорт французского мыла, сообщавшего необыкновенную белизну коже и свежесть щекам". чичиков "в плену у вещей, у европейского, галантерейного "канальства , " мерещилась впереди жизнь во всех довольствах, со всякими достатками; экипажи, дом, отлично устроенный, вкусные обеды"

кружыць рознакаляровая завіруха. абрывае восень раскошны ўбор дрэў, кідае яго на дарогі, нясе ў лужыны, нібы імкнучыся змыць яркую вясёлую фарбу. на ветры трапечуць апошняе лісце. здаецца, вось-вось адарвуцца ад галінкі, зваляцца на зямлю, і лес адразу зрадзее, папрастарнее і святлей. з кожным днём празрысцей становіцца лес. губляе ён сваю таямнічасць, губляе на зямлю раскошны ўбор. у сонечныя дні, якія вельмі падобныя на вясновыя, добрыя шпацыры ў лесе. і ёсць тамака выдатная паляна, куды я з сябрамі або адна хаджу адпачываць. гэта мой каханы куток, дзе можна правесці трохі вольнага часу. зелянява-жоўтая трава на палянцы, блакітнае неба і ласкавае сонца. прыбраная рябина з вясны да восені. з кожным днём усё аранжавей і ярчэй становяцца ягады на ёй. пакуль, нарэшце, не ўспыхнуць на лясным узлеску рябиновые кастрыцы. доўга будуць гарэць яны, азараючы лес сваім лядоўням полымем, пакуль не наляцяць на іх шумныя і шустрыя чароды драздоў на вясёлы . на лясным узлеску прыцягвае да сабе ўвага не толькі прыгажуня-рябина, але і дрыготкая, якая ўздрыгвае апошнім лісцем асіна. ні для каго, мусіць, не таямніца, што асіне «халодна» стала, варта толькі падзьмуць невялікаму ветрыку. хвосцік, да якога прымацаваная ліставая пласцінка, доўгі і тонкі, і форма ў яго не як у іншых – цыліндрычная, а плоская, пляскатая з бакоў. вось вецер і можа, як яму жадаецца, круціць ліст направа і налева, і дрыжыць ён таму. асіна – дрэва прыгожае. у маладых осинок лісце вельмі падобныя на лісце таполі, і дрэўца можна зблытаць з топольком. асабліва добрыя восеньскае лісце, яны бываюць самых розных расфарбовак: і жоўтыя, і барвовыя, і чырвоныя, і памяранцавыя. пазней увосень паляну і маладыя осинки: іх гладкія зелянявыя ствалы разам з беластволымі бярозкамі ўносяць у змрочны лес ажыўленне. і яшчэ ёсць у асіны адна асаблівасць. пазней увосень, калі ўжо мінуе лістапад, у яе пачынаецца ветвепад. тонкія галінкі рознай даўжыні, нібы лісце, на зямлю. на канцы галінкі ныркі, а ў іх будучае лісце. яе не зламаў вецер, яна сама аддзялілася ад дрэва, як жоўклы ліст. узімку, калі снег атуліць дрэвы і галінкі асіны нічым не вылучаюцца сярод іншых, іх можна пазнаць па гусце – яны горкія і маюць своеасаблівы пах. вядома, у гэтым лесе ёсць яшчэ шмат цікавага, але мне і запомнілася гэтая паляна. я кахаю гэтае месца ў лесе за тое, што тут можна выдатна правесці час, палюбавацца прыгажосцю лесу, паляны. і я з задавальненнем бываю тамака.