Визначте вид комічного у словах М. Гоголя: «…поймать мертвеца во что бы то ни стало, живого или мёртвого»: іронія

гротеск

сарказм

наш мир прекрасный и яркий богатой растительности. но к сожалению часто можно столкнуться с тем, что не понимают некоторые как хрупок и не защищен этот мир растений. когда нам скучно и мы стоим рядом с деревом, просто так, от не чего делать мы можем обломать ветку. если бы дерево могло говорить оно спросило бы "зачем ты сделал мне больно? тебе не нужна моя плоть для того, что бы разжечь костер и согреть себя. ты просто разрушаешь то, что однажды может тебе понадобиться сильно для защиты от холода, но не найдешь этого! потому что когда то ты не подумав можешь уничтожить целый лес случайной искрой от спички! а мои листья? они тебе кислород, без которого не возможна жизнь на земле! " 

    а прекрасные цветы? как часто мы их срываем и даже просто не доносим до дома, что бы поставить в вазу! выбрасываем по дороге домой потому что устали их нести! сказали бы нам тогда цветы" зачем ты так с нами поступаешь? если мы предназначены людьми для украшения своих праздников, так уж не срывайте нас просто ради мимолетной прихоти! "

  мир прекрасен своими растениями, так давайте же беречь то, что легко уничтожить!  

море ночное-епитет

словно живое-сравнение

бесконечный, вольный простор-епитет

тусклое сиянье-епитет

чуткие звезды-епитет

как во сне-сравнение

прачынаюся я як-то раніцай ад галаўнога болю (учора добра адзначылі свята) і настойлівага патрабаванні сына - тат, ну тат, нам ўчора складанне выдалі і мне за яго настаўнік нічога не паставіў. усім паставіў, а мне няма. давай я табе яго прачытаю. тат, ну тат саш, з цяжкасцю кажу - давай потым (галава трашчыць), усе равносейчас нічога не разумею, нават слухаць не магу ўламаць ён усё-ткі меня.тема-то хоць якая была - пытаюся.- пра прыроду - кажа трэба было напісаць, я і напісаў па лес і зайцоў. - ну давай ..зараз паспрабую даслоўна пераказаць само складанне - ледзь больш за палову школьнай старонкі ў лінейку.такім чынам ў адным лесе - пачаў сашка, - пабудавалі завод, дзе з зайцоў шылі футры (пасля першых слоў, вочы мае сталі самі сабой павольна адчыняцца і вось, калі на завод прывялі чарговую партыю зайцоў яны вырашылі арганізаваць уцёкі(передглазами сталі ўсплываць кадры з асвенціма доўгая чарада няшчасных зайцоў перад велізарнымі завадскімі варотамі на фоне чадящихтруб. свядомасць стала распагоджвацца некалькі зайцоў сабраліся вкучку і сталі абмяркоўваць план уцёкаў. было вырашана зрабіць падкоп подколючей дротам і ўцячы ў лес (нягледзячы на пульсавалую галаўны боль я стаў павольна складацца напалову падпольшчыкі блін ивот, калі падкоп быў гатовы, некалькі зайцаў вырваліся на свабоду ибыстро пабеглі ў лес. па іх сталі страляць, але зайцы уворачивались отпуль. тады ў пагоню кінуліся ахоўнікі з сабакамі натуральна - столькі футраў без дазволу ўцякае. ціхая істэрыка, ржаць не магу, баюся галава расколецца, слёзы з вачэй адзін заяц доўга пятляў па лесе і яму ўдалося адарвацца ад пагоні (лёс астатніх невядомы, магчыма, што футра з іх насіў хто-небудзь з чытачоў дадзенага ліста. ўсхліпы - сын - не працягвай - літасці нарэшце-то выматаны пагоняй заяц ўляцеў на лясную палянку і ўпаў на траву, цяжка дыхаючы (дзякуй табе зайцаў бог, збярог, не даў згінуць на заводзе .. мыканне ў падушку).і тут зайцу на нос з дрэва зваліўся восеньскі жоўты лісцік, заяц паглядзеў на яго (вы гэта ўяўі сказаў: - прыгажосць-то !

сначала романа евгений онегин не вызывал у меня положительных эмоций  так как в начала романа он прявляет себя эгоистом, и после  того как он читает мораль татьяне он вызывает недоумение. но после крушения всех его надежд его становится жалко