Дети Арбата
Заполните таблицу​

  вот я отвечала так на этот изложила,ты можешь выделить что то и не писать всего

обломов. штольц. вроде бы, это совершенно разные люди. обломов - медлителен, ленив, не . штольц - энергичен, весел, целеустремлен. но эти два человека любят и уважают друг друга, они настоящие друзья. значит, не такие уж они и разные, есть в них и что-то общее, что их скрепляет. правда ли это? действительно ли являются обломов и штольц? они были знакомы с самого детства, поскольку обломовка и верхлево, где жили друзья, находились рядом. но насколько разной была обстановка в этих двух краях!  

прачынаюся я як-то раніцай ад галаўнога болю (учора добра адзначылі свята) і настойлівага патрабаванні сына - тат, ну тат, нам ўчора складанне выдалі і мне за яго настаўнік нічога не паставіў. усім паставіў, а мне няма. давай я табе яго прачытаю. тат, ну тат саш, з цяжкасцю кажу - давай потым (галава трашчыць), усе равносейчас нічога не разумею, нават слухаць не магу ўламаць ён усё-ткі меня.тема-то хоць якая была - пытаюся.- пра прыроду - кажа трэба было напісаць, я і напісаў па лес і зайцоў. - ну давай ..зараз паспрабую даслоўна пераказаць само складанне - ледзь больш за палову школьнай старонкі ў лінейку.такім чынам ў адным лесе - пачаў сашка, - пабудавалі завод, дзе з зайцоў шылі футры (пасля першых слоў, вочы мае сталі самі сабой павольна адчыняцца і вось, калі на завод прывялі чарговую партыю зайцоў яны вырашылі арганізаваць уцёкі(передглазами сталі ўсплываць кадры з асвенціма доўгая чарада няшчасных зайцоў перад велізарнымі завадскімі варотамі на фоне чадящихтруб. свядомасць стала распагоджвацца некалькі зайцоў сабраліся вкучку і сталі абмяркоўваць план уцёкаў. было вырашана зрабіць падкоп подколючей дротам і ўцячы ў лес (нягледзячы на пульсавалую галаўны боль я стаў павольна складацца напалову падпольшчыкі блін ивот, калі падкоп быў гатовы, некалькі зайцаў вырваліся на свабоду ибыстро пабеглі ў лес. па іх сталі страляць, але зайцы уворачивались отпуль. тады ў пагоню кінуліся ахоўнікі з сабакамі натуральна - столькі футраў без дазволу ўцякае. ціхая істэрыка, ржаць не магу, баюся галава расколецца, слёзы з вачэй адзін заяц доўга пятляў па лесе і яму ўдалося адарвацца ад пагоні (лёс астатніх невядомы, магчыма, што футра з іх насіў хто-небудзь з чытачоў дадзенага ліста. ўсхліпы - сын - не працягвай - літасці нарэшце-то выматаны пагоняй заяц ўляцеў на лясную палянку і ўпаў на траву, цяжка дыхаючы (дзякуй табе зайцаў бог, збярог, не даў згінуць на заводзе .. мыканне ў падушку).і тут зайцу на нос з дрэва зваліўся восеньскі жоўты лісцік, заяц паглядзеў на яго (вы гэта ўяўі сказаў: - прыгажосць-то !

если она возьмет вольную, то ей негде будет жить, а так у неё есть где жить и что есть. не одобряю. если бы она ушла, то смогла бы завести семью и работать сама на себя.

      написано произведение не позднее апреля 1858 г. (цензурное разрешение рб помечено 17 мая 1858   л.н.толстой пометил это стихотворение буквами «т.ч.» (тютчев. чувство). произведение было впервые опубликовано в 1858 году, и современники ф.и.тютчева отметили несомненные идейно-художественные достоинства стихотворения:

- объективное раскрытие мира чувств любимой через их внешнее проявление: «она сидела на полу и груду писем разбирала…»;

- муки совести, тоска и отчаяние лирического героя (трагическая тональность): «стоял я молча в стороне/и пасть готов был на колени, - /и страшно грустно стало мне,/как от присущей милой тени»;

- фрагментарный характер текста;

- парадоксальные лексические сочетания: «страшно грустно»;

- внешняя незавершенность при внутренней цельности;

- символика: письма – символ части прожитой человеческой жизни;

- метафора («души смотрят»);

- оксюморон («страшно грустно стало»);

- эпитеты («чудно глядела», «горестных минут», «милой тени»);

- сравнения («как остывшую золу», «глядела, как души смотрят с высоты на ими брошенное тело…», «как от присущей милой тени»);