Порівняйте ліричного героя Тіртея з воїнами Гомера. Що їх об‘єднує? Чим вони відрізняються

дедушка -шарманщик,мальчик сергей и белый пудель арто-бродячие артисты,в поисках заработка,забрели на дачу,к богатым людям, капризный мальчишка трилли,живуший на этой даче,захотел непременно,чтобы ему купили пуделя арто.старик отказался продавать и их выгнали.по пути назад артистов догнал дворник и снова предложил купить у них собаку,дедушка,опять отказал,сказав,что не всё продаётся,что покупается.ночью,когда старик и мальчик уснули,дворник их выследил ,приманил пуделя колбасой и ,обнаружив пропажу,артисты поняли,кто украл их собаку,дедушка не мог заявить в полицию,потому что паспорт он купил за 25 рублей.артисты пошли на дачу,но пуделя им,так и не вернули.вечером,когда дедушка уснул,серёжа прокрался на дачу и освободил их пуделя.

всё оч просто , у каждого существа свои особенности и умения , а самый большой дар человеку - ум .

мемуары- это воспоминания о прошлом, написанные участниками событий.

а второе- воспоминания только подробных дат и событий,участниками действий. отличить можно легко. если в произведении точно описан момент детства и точные годы того когда где человек что делал то это автобиографические повествования. а мемуары основаны на описание прошлого с подробным описанием не человека, а событий. 

кружыць рознакаляровая завіруха. абрывае восень раскошны ўбор дрэў, кідае яго на дарогі, нясе ў лужыны, нібы імкнучыся змыць яркую вясёлую фарбу. на ветры трапечуць апошняе лісце. здаецца, вось-вось адарвуцца ад галінкі, зваляцца на зямлю, і лес адразу зрадзее, папрастарнее і святлей. з кожным днём празрысцей становіцца лес. губляе ён сваю таямнічасць, губляе на зямлю раскошны ўбор. у сонечныя дні, якія вельмі падобныя на вясновыя, добрыя шпацыры ў лесе. і ёсць тамака выдатная паляна, куды я з сябрамі або адна хаджу адпачываць. гэта мой каханы куток, дзе можна правесці трохі вольнага часу. зелянява-жоўтая трава на палянцы, блакітнае неба і ласкавае сонца. прыбраная рябина з вясны да восені. з кожным днём усё аранжавей і ярчэй становяцца ягады на ёй. пакуль, нарэшце, не ўспыхнуць на лясным узлеску рябиновые кастрыцы. доўга будуць гарэць яны, азараючы лес сваім лядоўням полымем, пакуль не наляцяць на іх шумныя і шустрыя чароды драздоў на вясёлы . на лясным узлеску прыцягвае да сабе ўвага не толькі прыгажуня-рябина, але і дрыготкая, якая ўздрыгвае апошнім лісцем асіна. ні для каго, мусіць, не таямніца, што асіне «халодна» стала, варта толькі падзьмуць невялікаму ветрыку. хвосцік, да якога прымацаваная ліставая пласцінка, доўгі і тонкі, і форма ў яго не як у іншых – цыліндрычная, а плоская, пляскатая з бакоў. вось вецер і можа, як яму жадаецца, круціць ліст направа і налева, і дрыжыць ён таму. асіна – дрэва прыгожае. у маладых осинок лісце вельмі падобныя на лісце таполі, і дрэўца можна зблытаць з топольком. асабліва добрыя восеньскае лісце, яны бываюць самых розных расфарбовак: і жоўтыя, і барвовыя, і чырвоныя, і памяранцавыя. пазней увосень паляну і маладыя осинки: іх гладкія зелянявыя ствалы разам з беластволымі бярозкамі ўносяць у змрочны лес ажыўленне. і яшчэ ёсць у асіны адна асаблівасць. пазней увосень, калі ўжо мінуе лістапад, у яе пачынаецца ветвепад. тонкія галінкі рознай даўжыні, нібы лісце, на зямлю. на канцы галінкі ныркі, а ў іх будучае лісце. яе не зламаў вецер, яна сама аддзялілася ад дрэва, як жоўклы ліст. узімку, калі снег атуліць дрэвы і галінкі асіны нічым не вылучаюцца сярод іншых, іх можна пазнаць па гусце – яны горкія і маюць своеасаблівы пах. вядома, у гэтым лесе ёсць яшчэ шмат цікавага, але мне і запомнілася гэтая паляна. я кахаю гэтае месца ў лесе за тое, што тут можна выдатна правесці час, палюбавацца прыгажосцю лесу, паляны. і я з задавальненнем бываю тамака.