Германияда зейнетке шыққаннан кейін зейнеткерлер саяхатқа шығады екен. Олар үшін бұл кезең “жастықтың қайта оралатын бақытты шағы”.Ал біздегі бәрі демейміз, көптеген зейнеткерлердің жағдайы қалай? Зейнетақы жыл сайын көбейіп отыр. Көбейген зейнетақымен жарыса, таласа баға да өсіп отырған жоқ па?
Ал АҚШ-та қарттарға арналған арнайы курстар бар. Онда компьютерлік сауатын ашады, шахмат ойнайды, кітап оқиды тігін, тоқыма істерімен айналысады. Бәлкім, бізге де керегі сол шығар. Балалары жұмысқа, немерелері оқуға кеткенде, жалпы қалаған уақтында келіп тұратын қарттардың демалыс орнын ашса қалай болар еді? Мейлі, ақылы түрде болсын делік. Алайда, қарттардың өмір сүру деңгейімен мемлекеттің жағдайын анықтауға болады. Өкімет белгілі мөлшерде ақша аударса, демалыс орны арнайы медпункт, асхана, арнайы мұғалімдер, психологтармен қамтамасыз етілсе. Бұның барлығы қарттар үйінде бар. Бірақ қарттар үйінің қызметі мен мақсаты мүлдем басқа. Онда тек жалғызбастылар ғана қабылдануы тиіс орындалмайтын заң бойынша.
Қазақ ертеден «Жетім көрсең жебей жүр» деген ұлағатты терең бойына сіңірген өскен халық. Алайда соңғы уақытта іштен шыққан баласын далаға тастап, ана атанып жүргендер қаншама? Дана халқымыз сан ғасырдан бері «Адамның бақыты — балада» деп, баласының ер жетіп азамат болуына бар өмірін арнап, жиған — тергенін балаларының жолына, қолына берген. Кез-келген адам баға жетпес бақытты ұрпағының жалғасып, өсіп-өнуін тілейтіні белгілі. Ал, қазірігі таңда кейбір жандар өз бақытын байлықтан, мансап пен қызметтен іздейтін сияқты. Соның есебінен елімізде жәутеңдеп қара көздердің саны едәуір артып, жетімдер үйі көбеюде. Кейде таң қаласың, кейбір жандар балаға зар болып, күні-түні үмітін үзбей, Алладан жалбарынып тілейді. Енді біреулер Алланың берген сәбиін көрінгеннің қолына тастайды. Тұрмыс жағдайын, тағдыр тауқыметін сылтау етіп, балаларынан бас тартады. Көзі қиып, жүрегі шыдап, шырылдаған сәбиін панасыз қалдырған тасбауыр жандар жер басып қалай жүреді екен?
Объяснение:
Популярные вопросы