Менің әлеуметтік желідегі достарым эссе

көктем келді және барлық айнала тірілді. жайма-шуақ сәулелер сквозь бұлттарды тесіп шыкады, сызды қуып жібере. қар көңілді жылғалармен пригорков деген кетеді. тұс-тұстан оның сылдыры естіледі. көктем келді және жаңа өмірді әкелді.табиғат ояну бастайды. тал-шыбықтарда жапырақтар ыдырау бастайды. және бірінші көктемнің гүлдері словно қарды жерді устилают подснежники оянатын. тап осы гүлдер көктемнің түртіндісінің болып табылады. күндер ұзын болады, қарамастан және осы бол- көңілді. олай және қала- дейін көшелерді сау күндер қыдыр.

бiрақ, өкiнiшке орай, жаз жыл сонымен қысқа мезгiл. ендi мiне күздiң тауларына емес. орманда күзде өте әдемi, әсiресе. егiн жинау үшiнғана емес, қоршаған жылдың әдемiлiгiмен сүйсiнуге үшiн де бұл уақыттар арналған. пушкино александра сергеевичiнде күзi бекер емесi өзi қалаулы кейде болды.

әдемi күз бiрақ ұзақ емес созылсын, жауындардың уақытын тез басталғанында емес, содан соң және суық. өз қыс орынында шынымен орналасады. мерекелердiң уақыты қыс, уақыт тап бұл әулие-әнбие валентино, 23 ақпанның рождество, жаңа жыл, ескi жыл, күндерiн қарсы алады. сонымен бiрге шаңғылар, сырғанақтар, шаналарда қыдыртуға болады. қыстыгүнi ол да бос уақыт өткiзуге жайдаруға болады.

менің ең ардақты арманым - сол, не бы барлық бақытты болды, не бы ешкім ауырмады, жерде әлем және маза болды. бас бас-басы бізден өзінің армандарының, бас кімнің ана стать көңіл дәрігермен, ал кім ана үйдің питомца қалайды. самаое басты өзінің арманына деген сен- және түсірмеппін бас! қашан не сол не біресе өте өлердей қала-, біресе ана ылғи келеді. керек ғана тос- мехнаттар және бол- оптимистпен. 

қазақта «ас атасы – нан» деген сөз бар, яғни астың, дәмнің үлкені – нан. ақ пен қараны ажыратып танымай тұрып-ақ оған оң қолына нан ұстауды, нанды баспауды, тастамауды үйретеді. нан қасиетті. кез келген тамақты екі күн жесе, ол қанша нәрлі болғанымен сол тамақтан жалығады. ал бірақ өмір бойы наннан шықпайды, наннан зерікпейді, жалықпайды. дастарқаныңыздың үстінде күнде нан тұрмаса, көңіліңіз де, дастарқаныңыз да – орта, берекеңіз кетіп, дүние ойсырап тұрған секілді басқа тамақ көзіңізге көрінбейді. нанның қасиеттілігінің өзі осыдан-ақ көрінеді. ұнның құрамындағы ң бойына нәр беретін, куат беретін ағзаға қажеттінің бәрі бар. өзге халықты қ, қазақтың нансыз күні жоқ деуге болады. қазақта «қатықсыз қара су ішіп, қара нан жесек те, амандық болсын» деген де сөз бар ғой… «нанды жерге тастама», «нанның үстіне зат қойма», «нанды төңкерме», «нанды бір қолмен үзбе» деген сөздің барлығы – сол нанның қасиетіне орай айтылған тыйымдар. тіпті ашыққан кезде қолы жетпейтін биікте тұрған нанды құранның үстіне шығып алуға болады екен, бірақ нанның өзін ешқашан баспаған. нанның қасиетті құраннан да жоғары бағаланатынын осыдан-ақ білуге болады. « атамыз бен хауа анамыз пейіштен қуылған кезде ит бірге ілесіп кетіп, сонда бидай иттің ұртында келген дейді. итті «жеті қазынаның бірі» дейтін себебіміз сол иттің ырыздығын жеп жүр» деген бұрыннан келе жатқан аңыз бар. бір таңданарлығы, жер бетінде басқа дақылдардың, жемістердің барлығының жабайы түрі бар. айталық, алманың, жуаның, сұлының дегендей, барлығының жабайы түрі табиғатта кездеседі, бірақ бидайдың жабайы түрі жоқ. сол себептен де, қазіргі тілмен айтсақ, бидайдың ғарыштан келгеніне иланасың. шынымен, осы қисынға, «бұл жердің дәні емес, бізге бейнебір ғарыштан жеткен» дегенге біртүрлі сенгің келеді. үйге келген кез келген асығыс болса да, өзге тамақтан емес, наннан ауыз тиіп шығады. ң арасындағы ынтымақ бірлік, бір-біріне деген жақсы қарым-қатынас, ауызбіршілік дастарқанның үстіне қойылған нан арқылы нығая түседі, яғни өзі нан ауыз тиген үйіне қазақ жамандық тілемеген. нанын берген ға жамандық ойламаған. қазақтың «бір күн дәм татқан жерге қырық күн сәлем» дейтін сөзі осыдан келіп шыққан.