для развития национальной культуры мы должны интересоваться своей культурой и много нового ..и этим мы сможем развить свою национальную культуру.
Ответ дал: Гость
назва сачынення - подзелка. каця разам с моленькими брациками пайшла у лес. у лесе было шмат высоких сосен.непадалеку знаходзилася невяликае возера над яким кружылися беласнежныя чайки.на полянцы не далека ад возера каця з хлопчыками насабирала сасновых шышак .з дреу подали сухия галинки . кали усе прышли да хаты каця з братами пачали рабиць паделки .зшышак и галин атрымалися розныя звярки.каця зрабила казачных чалавечыкау для любимых брацикау и для школьных сяброу.
Ответ дал: Гость
Мая радзіма — беларусь. гэта краіна — адна з самых прыгажэйшых у свеце. беларусь размешчана ў лясной зоне. лясы займаюць вялікую частку маёй краіны. а колькі ў беларусі рэк і азёр! больш за ўсё іх у паўночнай частцы. на поўдні маёй краіны размяшчаюцца . разнастайны раслінны і жывёльны свет нашай краіны ўражвае сваёй прыгажосцю і непаўторнасцю. у нас жыве птушка, якая з'яўляецца сімвалам беларусі, — гэта бусел. нашу краіну так і называюць — «зямля пад белымі крыламі». прыгажосць роднай зямлі, непаўторнасць яе прыроды неаднаразова алісваліся вядомымі пісьменнікамі — янкай купалай, якубам коласам, уладзімірам караткевічам, нілам гілевічам і іншымі. уладзімір караткевіч у вершы «бацькаўшчына» з гонарам апісвае сваю радзіму, нашу беларусь. я вельмі люблю сваю краіну, ганаруся тым, што я нарадзіўся тут. прыгожа сказаў пра беларусь паэт п. броўка, апісваючы нашу зямлю. зямля беларусі! ты ў граях-вяснянках, ты ў звоне вясёлак, ты ў гуслях вятроў, ты песня сама ад крыніц да заранкі, ад зорак паўночных да сіняга ранку, ты наша паэма з бурштынавых слоў
Ответ дал: Гость
узімку дрэвы, якія так весела шумяць сваімі кронамі летам, стаяць зусім голыя. цёмныя, амаль чорныя ствалы, цёмныя галінкі. здалёк лес здаецца нерухомай чорнай паласой на белым фоне снежнага поля і неба. калі падысці бліжэй, то лес становіцца празрыстым. дрэвы злёгку храбусцела сваімі тонкімі галінкамі на марозе. жыццё ў лесе замірае зімой. прыходзіш у лес і такое адчуванне, быццам нікога няма ў лесе. уся прырода нежывая.але гэта не так. і заячыя сляды бачныя на снезе. і чорныя вароны скачуць па галінках. і дзяцел у чырвонай шапачцы латашыць з усіх сіл па ствале дрэва: там, пад карой, знаходзіць ён схаваў на зіму насякомых - свой корм. а стук гэты разносіцца на ўвесь лес, нібы хоча ўсім данесці, што ёсць у лесе жывыя істоты, жыццё ў лесе працягваецца, нягледзячы на сцюжу. зайцы таксама знаходзяць корм на дрэвах: калі не могуць знайсці нічога пад снегам, муляла кару осинок. не самая лепшая ежа для зайчыка, а ўсё ж лепш, чым зусім нічога.а для кагосьці дрэва - гэта домік. вавёрачка нарабіла сабе жыллё ў старым дупле, загадзя нацягаў туды і арэхаў, і грыбоў. ды і ў самім дрэве незаўважна для нашага вока цепліцца жыццё, бягуць па яго ствала пад цёмнай карой жыццёвыя сокі. толькі прыгрэе сонца і пабягуць яны яшчэ хутчэй. і тады набухнут і лопнуць ныркі, з'явяцца далікатныя зялёныя лісточкі, зазеленеет крона. заспяваюць птушкі. і ўсім будзе ясна: ніколі жыццё і не знікала. проста спаў зімой лес, дрэвы спалі.
Популярные вопросы