Водвуг на верш максіма багдановіча "плакала лета зямлю " ​

я люблю сваю маму, і мама любіць мяне. мы з ёй знаходзім агульную мову, і яна мяне заўсёды понимает.я не хачу яе засмучаць, і таму я стараюся яе не засмучаць.

за вельмі густымі елкамі і іншымі дрэвамі, дзе імгненна знік заяц, пачуўся моцны і страшэнны лямант.

удалечыні, дзе ляжала ціхае шырокае поле, цямнела вялікая вёска.

я так люблю прагуляцца па лесе раніцай, калі на траве яшчэ блішчыць раса і можна атрымліваць асалоду ад спеваў птушак.

вада пагойдвае лодку, калі набліжаецца цеплаход.

дзверы бацька   маучаць   зямелька   агонь и т.п.

уваходжу ў светлую цёплую невялікую пакой: стол, ложак, шафы з кнігамі і цацкамі. гэта мая пакой. я тут праводжу большую частку часу - раблю ўрокі, чытаю, гуляю. мая пакой мае свой твар: тут стаяць кнігі, якія неабходныя мне ў вучобе, якія развіваюць мяне як асобу. я вельмі люблю чытаць энцыклапедыю, знаходзіць адказы на пытанні, якія цікавяць мяне пытанні. у вольны ад вучобы час я гуляю ў развіваючыя гульні: шахматы, полусальто, "нэп". сучасныя гульні дзецям падрыхтавацца да дарослага жыцця, да сур'ёзных праблемах. цацкі не проста ўносяць радасць у жыццё дзяцей, яны ствараюць нейкую радасную і добрую, дзіўна ласкавую атмасферу. яны і сродак пазнання свету дзецьмі.